info. บ้านลวงเหนือ อ.ดอยสะเก็ต จ.เชียงใหม่

อาหารไทลื้อ และวิถีชีวิตแบบเดินเจาะไปตามบ้านก็จัดมาแล้ว คราวนี้มากันแบบเป็นทางการล่ะกันนะครับ เพราะที่จะพามาเป็นศูนย์การเรียนรู้ภูมิปัญญาไทยไทลื้อบ้านใบบุญ

ที่มาของศูนย์จัดตั้งก็เพื่อให้เยาวชนรุ่นหลังและบุคคลทั่วไปได้ศึกษาเรียนรู้  และสืบทอด  เพื่ออนุรักษ์  และสร้างสรรค์ไว้ สำหรับวิถีชีวิตอันเป็นเอกลักษณ์ของคนไทลื้อและคนเมืองล้านนาไทยในชนบท

ไปถึงก็ไปสำรวจกันเลย ขึ้นไปบนเรือนมีตากับยายนั่งรอผูกฝ้ายข้อมือให้ พร้อมให้พรกันพอหอมปากหอมคอ  คุณยายถามผมว่าเรียนอยู่เหรอ ผมตอบ อ่อทำงานแล้วครับ (ในใจคิด แหมยายปากหวานนะครับ ฮ่าๆๆ)

พอผูกข้อมือเสร็จ บนเรือนนั้นก็มีห้องสองห้องจัดแสดง ฝั่งขวาเป็นห้องนอนแบบไทลื้อ มีผ้าม่านกั้น เสื้อผืน หมอนสองใบ คล้ายๆตามชนบทที่เราพบเห็น ส่วนอีกห้องเป็นครัวจำลอง ที่จะสาธิตวิธีการก่อไฟในสมัยโบราณ มีการวางห้อข้าวสาธิตด้วยว่าสมัยก่อนไทลื้อหุงข้าวเหนียวนึ่งกันยังไง

ลงมาด้านล่างบ้างตรงบันได มีพี่สาวคนสวยนั่งปักลายบนผ้า สอบถามแกได้ความว่าเป็นผ้าเช็ดหน้าและกระเป๋าใส่ของกระจุกกระจิก ใต้ถุนบ้านมีคุณยายนั่งปั่นฝ้ายสาธิตวิธีว่าปั่นยังไงให้มันเข้าท่า

ส่วนลานรอบๆบริเวณศูนย์การเรียนรู้ภูมิปัญญาไทยไทลื้อบ้านใบบุญ ก็มีสาธิตการทำอาหารแบบไทลื้อที่ผมได้เขียนไปแล้วทั้งส้มตำ ไข่ป่าม และข้าวจี่งา มีการสาธิตใช้ครกมองให้ดู ใกล้ๆกันถัดไป

อีกฝั่งจะเป็นลานแสดงโฟล์คซองคำเมือง การฟ้อนรำแบบไทลื้อ การแกะสลักลายฉลุ เรียกได้ว่าครบครันกันแบบจัดเต็มสำหรับวิถีชีวิตชาวไทลื้อ โดยเฉพาะโฟล์คซองคำเมือง ขอบอกเลยว่านักร้องเสียงเทพสุดๆ

ไอ้ตัวผมก็มัวแต่ไปสาละวนกับการหาของกินล่ะครับ เพราะของกินแต่ละอย่างมันน่ากินกันทั้งนั้น เข้าข่ายยิ่งกินก็ยิ่งอร่อย แถมมีผัดไทยร้อนๆผัดมาเสิร์ฟให้กินกันแบบเรื่อยๆอีก

ก่อนกลับหลังจากซึมซับวัฒนธรรมที่นี้ไปหลายอย่าง ผมได้รับเกียรติจากคณะสื่อให้ไปรับช่อดอกกุหลาบที่ทำจากเตยหอม 1 ช่อเอามาไว้ในห้องนอนเพื่อความหอม เวลาไปเฝ้าพระอินทร์ จนกระทั่งผ่านไปเป็นอาทิตย์ มันก็ยังไม่เหี่ยว และยังคงหอมเหมือนเดิม

แต่ถ้ากลิ่นหอมมันจะหายเพราะว่าไม่ได้เหี่ยวไปไหน ผมมั่นใจเป็นยิ่งกว่าใส่โมเดสเลยว่า ถุงเท้าเน่าข้าประตูห้องผม มันคงจัดการกลบกลื่นหอมจากใบเตยเป็นแน่แท้ครับ

เรื่อง/ภาพ : คนหูเหล็ก

ฝากความคิดเห็น ...