วงดนตรีปริศนา กับบทเพลงท่ามกลางสายฝน

วงดนตรีปริศนา กับบทเพลงท่ามกลางสายฝน คุณเคยได้ยินบทเพลงไม่ที่คุ้นหูบ้างไหม?นั่นเป็นบทเพลงที่กระทบแก้วหู เป็นครั้งแรกรึป่าว? มันเป็นอะไรที่หลงไหลมากเลยนะถ้าเกิดว่าคุณดันหลงรักบทเพลงที่เพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก ซึ่ง เปรียบดั่ง Love at first sight เมื่อคุณเริ่มตกหลุมรักใครซักคนตั้งแต่แรกพบ  เพราะในความหลงไหลนั้น มันทำให้เราลุ่มหลง จนโงหัวไม่ขึ้น สิ้นปีที่ผ่านมา ผมได้มีโอกาสไปช่วยงานรุ่นพี่ถ่ายวีดีโอในกิจกรรมของ “หลงป่า” ร้านกาแฟกลางธรรมชาติ ในอำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่ แต่อัดแน่นไปด้วยเหล่านักดนตรีมากหน้าหลายตา ในสุดสัปดาห์ของแต่ละอาทิตย์ ซึ่งตกเฉลี่ยแล้ว วันนึงจะตกที่สองวง  แต่เท่าที่สืบทราบมาแล้ว ในปัจจุบันทางร้านได้เปลี่ยนไปอยู่ในเมืองแทน โดยใช้ชื่อว่า แก้ว คาเฟ่ แอนด์ บาร์. ส่วนที่ตั้งของหลงป่าเดิม ได้กลายเป็นร้านกาแฟ จะได้ไม่ลืม Ja Dai Mai Leum แทน ในระหว่างการทำงานและพบปะพี่ๆในแต่ละครั้ง จะอัดแน่นไปด้วยความสนุกสนาน และเป็นกันเองอยู่เสมอ พี่ๆนักดนตรี บรรดาคนในร้าน มักเป็นสีสันในบรรยากาศที่แสนน่ารัก และแสนอบอุ่น การดำเนินงานยังคงเต็มไปด้วยความสนุกสนานจนกระทั่ง ผมก็มาสะดุดกับการผสมผสานอย่างลงตัวระหว่าง เสียงไวโอลิน และกีตาร์ ที่แสนละมุนหูของวง Duoนี้  มันทำให้บ่ายวันอาทิตย์ของผมในครั้งนั้น รู้สึกมีความหมาย และเพลิดเพลินไปกับการทำงานมากกว่าครั้งไหนๆ ไม่ทันไร ความอบอ้าวที่สะสมอยู่ในผืนดินก็เริ่มระเหยออกมา […]

MidnightMessageBox

June 17, 2020

ควันบุหรี่ เสียงดนตรี และแก้วบรั่นดี

ควันบุหรี่ เสียงดนตรี และแก้วบรั่นดี ความละมุนละไม เร่าร้อน และหลากหลายของเสียงดนตรี ที่ล่องลอยไปกับควันบุหรี่ เสิร์ฟพร้อมกับบรั่นดี นั้นใช้บ่งบอกอัตลักษณ์ของความคลาสสิคอย่างยุค50sได้อย่างดี ความลุ่มหลงของเสียงดนตรี ที่ตัวผมมีต่อบริบทสังคมในช่วงเวลานั้น เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างไม่ได้ตั้งใจ  ถึงแม้ว่าจะไม่มีโอกาสได้ลองสัมผัสกับบริบททางสังคม และวัฒนธรรมเหล่านั้นด้วยตนเอง แต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้ผมนั้น สัมผัส เชื่อมต่อกับมันได้นั้น ภาพยนตร์ ที่มีทั้งภาพและเสียงอาจช่วยได้ในระดับนึง และสิ่งที่ช่วยผมได้จริงๆแล้วนั้น คือ”เสียงดนตรี” อย่าง เพลงสวิงแจ๊ส และโซล ที่หวานนุ่ม และละมุนละไม หรืออาจจะเป็น เพลงร็อคแอนด์ โรล ที่เร่าร้อน และชวนฝัน ที่เพียงแค่ได้ฟัง และนั่งจิตนาการอยู่ดาดฟ้าของที่ไหนซักแห่งและจ้องมองรถยนต์ที่แล่นผ่านไปกับแสงไฟที่ส่องสว่างไปตามท้องถนนยามราตรี เพียงเท่านี้จินตนาการของผม ก็เตลิดแล้วลุ่มหลงวนเวียนอยู่ยุคสมัยที่ผ่านมา ความละมุนละไมของ เพลงแจ๊สในยุคนั้นยังคงตราตรึงใจฉันมาจนถึงทุกวันนี้  ศิลปินมากมายทั้งชาย หญิงที่ผ่านหูเรามานั้นช่างเป็นอะไรที่มหัศจรรย์ อย่างไม่น่าเชื่อ ศิลปินแจ๊สในยุคนั้นอย่าง Ella Fitzgerald ,Tony Bennett , Ray Charles ,Bobby Darin และLouis Armstrong รวมไปถึงเพลงโซล ซึ่งเปรียบเสมือนจิตวิญญานของคนผิวสีเลยก็ว่าได้ อย่าง […]

MidnightMessageBox

June 15, 2020

“ดวงใจ” กระหายน้ำ

“ดวงใจ” กระหายน้ำ กับธรรมชาตินั้น ที่สร้างชีวิต และชีวิตก็ดำรงอยู่ได้โดยมีธรรมชาติคอยดูแลเอาใจใส่ ดั่งพ่อที่คอยตักเตือน และแม่ที่คอยปลอบโยนด้วยความห่วงใย เพื่อทำให้ชีวิต ได้เติบโตและงอกงามได้ ตามที่ใจต้องการ  ทำไมโลกใบนี้ถึงเป็นดวงดาวที่แสนวิเศษ ทำไมธรรมชาติที่แสนสวยงามถึงคงอยู่เพื่อคอยมอบชีวิตให้ผู้อยู่อาศัยตัวน้อยๆบนดาวเคราะห์ดวงนี้ และมันถูกหล่อเลี้ยงด้วยสายน้ำ วัฎจักรเหล่านี้ยังหมุนไปดั่งเช่น “โลก” ที่หมุนรอบตัวเอง แต่แล้วทำไม หัวจิตหัวใจคนเรา  ถึงถูกปล่อยทิ้งไว้  ให้มันแห้งเหือดไป  ตามกระแสของเวลา —————————————————————————————————— เหมือนกับมนุษย์กำลังหลงลืม หรือแม้กระทั่ง อาจถูกบดบังจากสภาวะความตึงเครียดบางอย่างที่ตัวขึ้น ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่ว่าจะหน้าที่การงาน ปัจจัยอะไรก็ตามแต่  บางสิ่งที่เป็นเครื่องเติมเต็มจิตใจ กำลังถูกบดบังอย่างเศร้าหมอง มันทำให้องค์ประกอบของความสุขนั้นขาดหายไปอย่างน่าใจหาย เปรียบกับฝืนป่าอันกว้างใหญ่ ที่กำลังป่วยไข้ จากพิษของความเจริญ ที่ถาโถมเข้ามาจึงนำมาซึ่งผืนป่าที่เหลือน้อยลง  เพราะพวกเราที่หลงลืมไป ว่าความกระหายในอำนาจ และตัณหา ที่ก่อตัวขึ้นมาภายในจิตใจ จึงทำให้รอยยิ้มและเสียงหัวเราะ ที่เรามักมอบมันให้แก่สิ่งรอบข้าง รวมไปถึงตนเอง นั้นเลือนหายไป ดั่งดวงใจที่เหือดแห้ง คุณรู้ใช้มั้ย? ว่าต้นไม้ต้องการน้ำ สิ่งมีชีวิตต้องการน้ำ  และดวงใจคุณเองก็ต้องการเช่นกัน สมองนั้นอาจกระหายในอำนาจ กระหายตัณหา และดวงใจน้อยๆก็กระหายเช่นกัน แต่ว่าความกระหายของมันก็เพียงแค่กระหายหยดน้ำที่จะมาช่วยให้มันชุ่มชื่นอีกครั้ง และพองโตขึ้นมาใหม่ เพื่อสร้างสรรค์สีสันให้แก่โลกใบนี้อีกครั้ง และนำพาความชุ่มชื่นเหล่านี้ […]

MidnightMessageBox

June 14, 2020

หลุมรัก ในหลุมหลบภัย

หลุมรัก ในหลุมหลบภัย. คุณรู้ใช่ไหม? ว่าหลุมหลบภัยนั้นมีไว้ เพื่อป้องกันภยันอันตรายนั่นแหละครับการมีตัวตนของมัน ความรักก็เช่นกัน ก่อนหน้านี้ ผมได้มีโอกาสได้พูดคุยกับ พี่ชายคนหนึ่ง ซึ่งเขาได้ตั้งคำถามกับการป้องกันภัย ภายในใจของตนเอง และนั่นแหละครับ “หลุมรักในหลุมหลบภัย” เพราะความรัก เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้ตลอดเวลา แต่ถ้าคุณกำลังรู้สึกว่า กำลังไม่ปลอดภัยจากใครบางคน ภูมิคุ้มกันที่เปรียบเสมือนดั่งเม็ดเลือดขาว จะแทรกตัวเข้ามาในใจทันที แล้วในทีนี้เมื่อคุณดันเริ่มรู้สึกดีกับใครซักคน เพราะใครคนนั้นดันเข้ามามีบทบาท ในชีวิต แต่คุณกลับเริ่มคิด ว่าความสัมพันธ์นั้น ตัวคุณดันจะทำมันได้ดีแค่ไหนกันเชียววะ แล้วนั่นแหละคือจุดเริ่มต้น เมื่อคุณได้ตกหลุมรักใครซักคน ทั้งที่คุณยังหลบซ่อนอยู่ ในหลุมหลบภัย แล้วในความสัมพันธ์ที่เปี่ยมล้นไปด้วยความเข้าใจ ซึ่งคุณนั้นจะเปิดเผยมันออกมาแค่ไหน ก็ขึ้นอยู่กับความตั้งใจของคุณ ในขณะที่คุณได้เริ่มบอกเล่าเรื่องราวในใจ ซึ่งก็ไม่รู้มันต้องมากแค่ไหน ถึงจะทำให้ใจคุณนั้นรู้สึกสบาย ที่ได้เอ่ยมันออกมา ผมกลับเริ่มตั้งคำถามว่า คุณพร้อมที่จะเปิดรับใครซักคนเข้ามาในหลุมหลบภัย หรือคุณพร้อมที่เดินออกไป เพื่อพบกับใครบางคน แล้วหรือยัง ____________________________________________________________________ ในทางกลับกัน ผมเลยถามกลับไป ว่าคุณพร้อมที่จะให้ใคร เพิ่มเข้ามาในใจ ของชีวิตคุณแล้วหรือยัง เพราะความเหงานั้น ไม่สามารถทำให้คุณเพิ่มใคร เข้ามาในใจ ได้ง่ายขนาดนั้น แล้วนั้นแหละ คือสิ่งที่ผมกำลังถามคุณ.

MidnightMessageBox

June 13, 2020

ผู้ซึ่งแสวงหาโอกาส

ผู้ซึ่งแสวงหาโอกาส ในขณะที่โลกกำลังหมุนไป เราต่างก็เสาะแสวงหา อนาคตของมวลมนุษยชาติ ทั้งความเจริญ ผู้แสวงหาโอกาส ความก้าวหน้า เพื่อตอกย้ำว่าเรายังคงดิ้นรนเพื่อตัวเองและความอยู่รอดของเผ่าพันธุ์ แต่ทว่ารากฐานของมันมักมีจุดเริ่มต้นมาจาก “โอกาส” เราผู้ซึ่งแสวงหาโอกาสนั้น อาจกล่าวได้ว่า คนเราล้วนแล้วแต่เป็นผู้แสวงหาที่พึ่งพาประสบการณ์จากการออกไปผจญภัยในโลกภายนอกและเติบโตไปกับมัน ซึ่งโชคชะตา ก็อาจเป็นอีกหนึ่งปัจจัยที่ใครต่อใครก็อาจมี แต่มันก็ขึ้นอยู่กับว่าเราออกไปพบกับโลกภายนอกมากน้อยแค่ไหน แล้วการที่ใครซักคนจะก้าวเดินไปในเส้นทางชีวิตนั้น เราก็มักที่จะต้องออกไปผจญภัยในโลกภายนอกอยู่เสมอ เช่นเดียวการแสวงหาความรู้ ความเข้าใจ ที่ไม่ได้มีอยู่แค่ในห้องเรียน หรือโลกออนไลน์เพียงอย่างเดียว นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมเราจึงเป็นผู้แสวงหาโอกาส ซึ่งจริงๆแล้ว ที่กล่าวมา ก็อาจหมายรวมถึงทุกชีวิตบนดาวดวงนี้ ก็ล้วนแล้วแต่แสวงหาโอกาสกันทั้งนั้น เพราะการดำรงอยู่ของเผ่าพันธุ์เป็นสิ่งสำคัญ เพื่อสร้างสีสรรค์ ในการมีตัวตนให้แก่โลกใบนี้ เพราะ “โอกาส” นั้นไม่เลือกเวลาเกิด ด้วยความปรารถนาดีจาก เพื่อน มนุษย์ท่านหนึ่งถึง เพื่อนร่วมโลกท่านอื่น

MidnightMessageBox

June 11, 2020

แผ่นกระดาษบนฝาผนัง

แผ่นกระดาษบนฝาผนัง กับเวลาที่คุณอยากจะบันทึกอะไรไว้ซักอย่าง เพื่อที่จะให้ความทรงจำ ไม่ถูกลบเลือนหายไป บางทีการที่เราเก็บมันไว้ในหัวสมอง อาจยังไม่ตอบโจทย์ใครหลายคน แล้วคุณก็อาจเลือกใช้สิ่งของอย่างอื่น ที่ช่วยเป็นเครื่องมือ ในการการช่วยบันทึกเรื่องราวในอดีต อย่างเช่นสมุดบันทึกเล่มหนึ่ง ที่กลายเป็นไดอารี่ในความทรงจำ ไว้ในแผ่นกระดาษ ภาพถ่ายที่ถูกบันทึกไว้ เป็นอะไรที่รู้สึกจับต้องได้มากกว่าภาพในความทรงจำ เพราะอย่างน้อยเราก็สามารถสัมผัสพร้อมกับนั่งจ้องมองมัน ดั่งการหยุดเวลาไว้ในรูปถ่ายใบหนึ่ง หรือแม้แต่สิ่งปลูกอย่างเช่นฝาผนัง ก็เป็นตัวเลือกที่ดีเช่นกัน “ฝาผนัง” เครื่องมือที่มนุษย์เราใช้เป็นเครื่องเตือนใจ และบอกเล่าเรื่องราวตั้งแต่โบราณกาล กระทั่งจวบจนมาถึงปัจจุบัน ฝาผนังนั้น ก็ยังคงทำหน้าที่ของมัน ได้อย่างยอดเยี่ยม ทั้งสร้างสรรค์ศิลปะทั้งความกว้างขวางทางไอเดีย ไปจนถึงการแสดงเชิงสัญลักษณ์ บางที่อย่างร้านอาหาร ก็ใช้ฝาผนังในการบันทึกเรื่องราวของลูกค้าที่แวะเวียนเข้ามาเป็นจุดขายในการบริการ ไปจนถึงฝาฝนังบ้านในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆของเรา ผมก็เป็นคนหนึ่ง ที่ใช้ผนังห้องนอนเล็กๆในการแต่งแต้มความทรงจำ ผมเก็บสะสมของต่างๆที่เป็นเครื่องคลายความคิดถึง ที่มีต่ออดีตที่ผ่านมา เป็นเวลากว่าสิบปี แล้วไม่มีทีท่าจะแกะมันออกมา แม้แต่ชิ้นเดียว เพราะเมื่อเราใช้เวลาอยู่กับสิ่งใดสิ่งหนึ่ง แล้วเกิดเหนื่อยล้า เราก็แค่แก้ปัญหาโดยการเงยหน้าขึ้นมา เพื่อจ้องมองเรื่องราวในอดีตที่ถูกติดอยู่บนฝาผนัง อย่างจรรโลงและหวนนึกถึงคืนวันที่มีความสุข ของแต่ละชิ้นที่ถูกติดอยู่ที่ฝาผนัง แต่ประเด็นสำคัญ คือผมนั้นไม่ได้จะพูดถึงการยึดติดอยู่กับอดีต แต่ผมกำลังบอกเล่าเรื่องราวของการจ้องมองความสุข ที่ถูกติดอยู่บน “ฝาผนัง” “แค่มองมันก็อมยิ้มได้แล้ว อย่างไม่มีข้อแม้”

MidnightMessageBox

June 10, 2020

เส้นทางที่เคยเดินผ่านมา

เส้นทางที่เคยเดินผ่านมา หลายคนมักจะพูดเสมอว่า ชีวิตคนเรานั้นจำเป็นต้องก้าวเดินต่อไป ซึ่งชีวิตคนเรานั้นมันก็ช่างแตกต่างกันเสียเหลือเกิน นั่นหมายความว่าเราต่างก็ก้าวไปข้างหน้าในเส้นทางของตัวเองในคนละเส้นทางกับผู้คนรอบข้าง ที่ถึงแม้อาจจะไลฟสไตล์ ความชอบที่คล้ายคลึงกัน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเรานั้นกำลังเดินทางไปในเส้นทางเดียวกันตลอดจนถึงบั้นปลายชีวิต แต่ก็มีเหมือนกันที่เส้นทางของคนเราจะมาบรรจบกันในช่วงใดช่วงหนึ่งของชีวิตเมื่อครั้งเยาว์วัย และสิ่งเหล่านี้อาจหมายถึง มิตรภาพ และความผูกพันที่มนุษย์นั้นต่างโคจรมาพบเจอกันในระหว่างที่ต่างคนต่างก็ก้าวเดินกันไป และมันก็มักจะมาในรูปแบบของคนรู้ใจที่เป็นเพื่อนฝูง หรือมากกว่านั้นแต่ผมจะขอมุ่งประเด็นไปที่เพื่อนฝูงเพราะถ้านอกจากครอบครัวและคนที่เรารักแล้วนั้น ความสัมพันธ์เหล่านี้มันแข็งแกร่งยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด มิตรภาพที่แน่นแฟ้นมันจะมาคู่กับสายสัมพันธ์ที่ไม่เคยจางหาย เพราะดีเทลเหล่านี้มันแฝงไปด้วยความทรงจำที่ทั้งสุข และทุกข์ปะปนกันไปแต่แล้วบทสรุปและสิ่งที่เราได้มา มันกลับกลายเป็นความทรงจำอันล้ำค่า ที่ยากจะอะไรหาอะไรมาเทียบเคียงได้  อาจเป็นเพราะความเยาว์วัยและไร้เดียงสา ที่ทำให้มันยิ่งเป็นคุณค่าที่มิอาจลมเลือนไปจากใจได้ มิตรภาพที่แม้จะอยู่ในเหตุการณ์เดียวกัน แต่ต่างคนต่างก็มีเส้นทางที่จะต้องก้าวเดินต่อไปในเส้นทางของตนเอง ซึ่งสิ่งสำคัญในการเดินทางนั่นก็คือการจดจำเส้นทางที่เคยเดินผ่านมา บ่อเกิดความสุขในความเยาว์วัยนั้นมันมีที่มาที่ไปที่ไม่อาจถูกลบเลือนออกจากใจ “ความสุขในเส้นทาง…ที่เดินผ่านมา”

MidnightMessageBox

June 6, 2020

น้ำทะเลกำลังลดลง

น้ำทะเลกำลังลดลง “ท้องทะเล” ความกว้างใหญ่ไพศาลที่แสนสวยงาม ที่ยากเกินกว่าที่เราจะล่วงรู้ถึงมันอย่างทั่วถึง  แต่เราชื่นชมความสวยงาม ขณะเดียวกันกับที่เราต่างก็ยำเกรงมันเช่นกัน เพราะเรานั้นต่างไม่ยังเข้าใจในตัวตนของมันอย่างทะลุปรุโปร่ง  ชีวิตของคนเราก็เช่นกัน เพราะเราต่างก็หลงไหลในประกายแสงที่ตกกระทบกับผืนน้ำ กับทะเลที่แสนเย็นสบาย เหมาะแก่การซึมซับความสุข อย่างหาที่สุดไม่ได้ ความสุขที่เราได้นั่งรับลมและมองผืนน้ำประกายแสง อาจดูเป็นความสุขที่ช่างเรียบง่ายเสียเหลือเกิน ยิ่งถ้าเกิดข้างตัวเรามีเครื่องดื่มเย็นๆด้วยนี่ ผมเชื่อว่า ความสุขของเราคงจะยิ่งทวีคูณแน่นอน “จงโปรดระวังและอย่าได้ลืมยำเกรงในมัน” ถ้าหากเรามองกลับกันในอีกมิตินึงหล่ะ ในด้านความน่ากลัวของมัน ก็มีมากพอตัวเช่นกัน ท้องทะเลที่แสนสงบนิ่ง อาจนำมาซึ่งคลื่นลมที่แรงพอจะทำให้คุณเจ็บตัวได้เช่นเดียวกัน อย่างเช่นการที่เรากำลังใช้จ่ายอย่างสุขสบาย โดยที่เรานั้นอาจอาจหลงลืม หรือไม่ได้สนใจสิ่งที่ควรเก็บรักษาไว้อย่างระมัดระวังเพื่ออนาคตที่กำลังจะผ่านเข้ามาในทุกๆวัน  เพราะบางครั้งสิ่งรอบกาย ก็อาจทำให้คุณหลงลืมสิ่งเหล่านี้ไป บางทีคุณอาจจะต้องมานั่งคิดใหม่ ว่าประวัติศาสตร์การเกิดพายุ และความแปรปรวนของท้องทะละที่ผ่านมา มักเป็นกรณีศึกษา ให้เรายำเกรงมันมากยิ่งขึ้น อย่างในสถานการณ์ตอนนี้ที่คลื่นลม กระแสน้ำของโลกใบนี้ช่างวุ่นวาย และไม่สามารถเอาแน่เอานอนกับมันเลย  ถึงแม้บางทีท้องทะเลอาจจะสงบ แต่คุณอย่าได้ลืมสังเกตอย่างถี่ถ้วน ว่าในความสงบ หลังพายุที่ผ่านมา ณ ตอนนั้น “น้ำทะเลกำลังลดลงหรือป่าว” เพราะนั่นอาจเป็นสัญญาณของคลื่นลูกใหญ่ ที่รอเวลาพร้อมซัดชายฝั่ง อาจทำให้คุณเจ็บตัวอีกครั้ง จากอดีตที่ผ่าน แล้วสายตาคู่นั้น คุณจะยังมองมัน เหมือนเดิมอยู่หรือเปล่า “นั้นแหละครับผมกำลังถามคุณอยู่” ด้วยความปรารถนาดี จาก เพื่อน มนุษย์ท่านหนึ่ง […]

MidnightMessageBox

June 5, 2020

สบตา ณ สี่แยก

สบตา ณ สี่แยก แล้วก็มาถึงเย็นวันอังคาร กับผมที่กำลังออกจากบ้านเพื่อจะไปร้านประจำ เพื่อหาที่นั่งทำงานอย่างที่ตนคุ้นเคย แล้วผมก็เลือกเส้นทางประจำในการเดินทางเข้าตัวเมืองโดยใช้เส้นทางประจำ นั่นก้คือถนนเรียบคลองชลประทาน ซึ่งไม่ว่าจะผ่านไปนานเท่าไหร่ผมก็มักจะใช้เส้นทางนี้ในการเดินทาง ไม่ว่าจะเป็นจะเป็นเวลาเรียน หรือเวลาออกไปหาที่นั่งทำงาน  แต่แล้ววันนี้ ยามอาทิตย์อัสดงก็เกิดได้เจอเรื่องราวที่ไม่อาจที่จะอดสงสัยได้เลยเพราะในระหว่างที่ติดไฟแดงอยู่หน้า อบต. ก็มีรถคันหนึ่งขับมาจอดข้างๆแล้วผมก็เกิดความรู้สึกที่ว่ากำลังถูกจ้องมองอยู่ เป็นความรู้สึกอึดอัด และกดดันอย่างบอกไม่ถูก ซึ่งผมเชื่อว่าคุณที่กำลังอ่านอยู่นั้น  ต่างก็ต้องเคยเจอประสบการณ์การความรู้สึกของการถูกจ้องมองเช่นเดียวกัน ทันใดนั้นผมจึงหันไปด้วยความสงสัย แล้วผมก็พบกับ ใบหน้าที่เปรอะเปื้อน มอมแมม ที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา ภายใต้ชุดเครื่องแบบสีน้ำตาลที่นั่งอยู่อยู่ท้ายรถกระบะ ทำให้ความอึดอัดนั้นจางหายไป เมื่อรู้ว่านี่คือคนที่กำลังจ้องมองเราอย่างไม่ละสายตา แต่กลับได้ความสงสัยเข้ามาแทน  ว่าทำไมชายแปลกหน้าถึงต้องมานั่งในคันนี้ ด้วยเหตุผลอะไร แล้วสายตากับสีหน้าที่กำลังวิงวอนเหมือนกำลังร้องขออะไรบางอย่าง แล้วทันใดนั้น ความอัดอั้นที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาของชายคนนี้ กำลังจะจางให้ไป เมื่อสัญญาณไฟเปลี่ยนเป็นสีใหม่ ทำให้เรานั้นต้องก้าวต่อไป ทิ้งไว้แต่ความสงสัยในใจ ว่าเหตุใด ทำไมคุณถึงนั่งอยู่ในรถคันนั้นที่รายล้อมไปด้วยลูกกรงที่แน่นหนาขนาดนั้น ในที่สุดปฏิสัมพันธ์ของเราผ่านดวงตานั้น ก็ค่อยๆไกลห่างออกไป ได้เหลือทิ้งเอาไว้เพียงแต่ใบหน้าที่เปรอะเปื้อน กับตราของกรมราชทัณฑ์ที่ติดอยู่ข้างรถกระบะคันนั้น แล้วเราต่างก็ออกเดินทางกันต่อไปบนท้องถนนที่อยู่บนคนละเส้นทาง “ในดวงตาคู่นั้น กำลังสื่อสารอะไร?”

MidnightMessageBox

May 31, 2020
1 2 3