ภาพขาวดำ

ภาพขาวดำ จากกล่องข้อความ ที่ใครหลายคน อาจมองว่า ช่างเป็นอะไรที่ไม่มีสีสัน และไร้ซึ่งชีวิต-ชีวา เอาเสียเลย ความเศร้าหมอง  ในมุมมองทางความรู้สึก ที่ภาพเหล่านี้ ดันมีเฉดสีไม่มากมายเท่ากับที่ หลายคนคาดหวังกับรูปใบหนึ่งของมัน  แถมสีสันของภาพสีทั้งหลาย ก็ช่างเป็นอะไรที่สดใส ,ฉูดฉาด แล้วให้ชีวิตชีวากับคุณได้ นั่นทำให้ ความเป็น รูปภาพสีขาวดำ นั้นถูกลดทอนคุณค่าลงอย่างไม่น่าเชื่อ จนบางคนอาจให้ค่ามัน เฉพาะเมื่อตอนเกิดความสูญเสีย ได้ย่างกราย มาทักทายใครซักคน ในผู้คน ที่คุณ รู้จัก แต่เชื่ออะไรไหม หลายคน ก็อาจไม่ได้คิดอย่างงั้น ผมเองก็เช่นกัน ซึ่งมีมุมมอง กับภาพขาวดำ ในอีกรูปแบบหนึ่ง ที่อยากจะมาแชร์ให้ฟังเหมือนกัน แล้วนั่นมันเพราะอะไรกัน เพราะหากว่าคุณสามารถใส่สีสันในนั้น มากกว่าภาพที่มีสีสัน ใช่เหรือไม่ เราสามารถจินตนาการ สีสันในรูปขาวดำ ได้มากมาย ตามแต่ที่ใจคุณปรารถนาเลย ใช่หรือเปล่า บางครั้ง การที่เราเสพภาพสี มากเกินไป ก็อาจทำให้เราเสพภาพเหล่านั้น ได้ไม่กี่มุมมองก็เป็นได้  ถึงแม้ว่า คุณจะได้วิเคราะห์เฉดสี ที่ประกอบกัน ความหมายของสีสันที่ถูกเลือกใช้  ประเด็นก็คือจินตนาการ ที่คุณอยากใส่เข้าไปกับการเสพภาพ […]

MidnightMessageBox

February 20, 2021

สรุปเรื่องราวชีวิตปี 2019 ปีที่ผมเปลี่ยนสีเกือบจะทั้งหัว

ไม่รู้ว่าใครเป็นคนเริ่มทำสรุปชีวิตตอนสิ้นปีแบบนี้กันก่อน แต่ได้ลองทำมาสองปีละก็ลองทำต่อไปอีกสักปีก็แล้วกัน คนอื่นเขาเขียนกันตอนสิ้นปี ไม่อยากชนกับคนอื่นเรามาเขียนตอนต้นปีก็แล้วกัน สุขภาพ ซื้อ Smart Band มาลองใส่เพื่อวัด Heart Rate, Sleep วัดอะไรต่างๆนาๆนัยว่าสนใจสุขภาพมากขึ้น ก็ได้ผลนะเวลาเห็นมันอยู่ที่ข้อมือก็ทำให้ระลึกว่าเราซื้อมันมาทำไม ตอนแรกใช้ Mi Band3 ตอนนี้เปลี่ยนมาใช้ Huawei Honor5 เป็นจอสีและวัดได้แม่นละเอียดกว่า ส่วนของเก่าลูกชายขอไปทำเป็นนาฬิกาปลุก ปั่นจักรยาน ไม่ค่อยได้ปั่นจักรยานเท่าไหร่ ทั้งปีไม่น่าจะเกินสิบครั้ง นอกจากปั่นจักรยานก็ไม่ได้ออกกำลังกายชนิดอื่นเลย ปีนี้ตั้งใจและตั้งเป็นเป้าหมายองค์กรเลยว่าสุขภาพต้องมาเป็นอันดับหนึ่ง การนอน นอนได้น้อยในแต่ละคืน ไม่เกิน 5-6 ชั่วโมง ทำให้ช่วงบ่ายจะไม่ค่อยสดชื่นเท่าไหร่ พยายามจะนอนให้เร็วขึ้นคือไม่เกินเที่ยงคืน เลทสุดไม่เกินตีหนึ่ง แต่ก็นั่นแหละทำไม่ค่อยจะได้ ต้องเอาใหม่ๆ การกินการดื่ม กินอาหารตามปกติแต่ไม่ค่อยจะ Healthy เท่าปีก่อนที่เช้ามาได้กินสลัดผักบ่อยๆ ก็ตั้งใจว่าจะกินผักกินปลาเยอะขึ้น กินแป้งกินเนื้อน้อยลง ส่วนการดื่มนี่น่าจะแทบทุกวันยกเว้นวันที่รู้สึกไม่สบายซึ่งเหมือนจะมีวันเดียว หลังๆมาดีขึ้นคือจะดื่มแค่แถวๆบ้านและไม่กลับดึก ถ้าอยากเมาก็จะเมาที่บ้านแล้วก็เข้านอน จะไม่เมานอกบ้านและไม่ไปนอกเขต ที่สำคัญยังต้องเมาไม่ขับ เรื่องน้ำหนักตั้งใจไม่ให้เกิน 63 กก. แต่ก็เลยมานิดๆหน่อยๆถ้าไม่ออกกำลังกายนานๆ ต้องระวังไม่ให้ลงพุงมันเสียบุคลิก ความสัมพันธ์ กับลูกๆดีมาก […]

itong2go

January 9, 2020

Humans of Chiang Mai : ชวด สุดสะแนน (มันไม่มีอะไรผิด ถ้าคุณเลือกแล้วคุณอย่าเสียใจ)

 พี่ชวด (ชัยวัฒน์ มัตถิตะเตา, อายุ 42 ปี) แห่งร้านร่ำเปิงกาแฟ หลายคนรู้จะชายร่างเล็กคนนี้ในนาม ชวด สุดสะแนน หากใครเคยไปที่ร้านสุดสะแนน ก็คงจะเคยได้ฟังบทเพลงขับกล่อมจากพี่ชวดกันมาบ้างแล้ว วันนี้เรามาทำความรู้จักกับตัวตน แนวคิดและวิธีการทำงานของเขากัน มาดูว่าการทำงานศิลปะสำหรับเขามีค่ามากแค่ไหน และความสุขจากการทำงานนี้มันดีอย่างไร *สุดสะแนน ร้านสไตล์ Pub&Restaurant มีวงดนตรีของเชียงใหม่มากมายหลายวงสลับเปลี่ยนหมุนเวียนมาเล่นทุกค่ำคืน รวมทั้งวงสุดสะแนนของพี่ฮวกและพี่ชวดด้วย นอกจากนี้ที่นี่ยังมีไวท์เมรัย สุรากลั่นของทางร้าน ต้องดื่มกับชา ร้านตั้งอยู่ในซอยเยื้องกับปั๊มเซลล์กาดสวนแก้ว แผนที่ คลิ๊ก* “ทำทุกอย่างให้ดีที่สุดเพราะเราไม่รู้ว่าเราจะได้กลับมาทำมันรึเปล่า”  – ชัยวัฒน์ มัตถิตะเตา (ชวด สุดสะแนน) สัมภาษณ์ที่ร้านร่ำเปิงกาแฟ วันที่ 4 สิงหาคม 2557 ได้ยินว่าตอนนี้ทำอะไรหลายอย่าง ทำอะไรบ้าง เปิดร้านกาแฟ เล่นดนตรี เขียนกวีและถ่ายรูป เล่นประจำที่สุดสะแนน ทุกวันศุกร์ – จันทร์ ตั้งแต่เวลา 20.00 – 21.00 น. เคยออกอัมบั้มมาแล้วกี่อัลบั้ม อัลบั้มเริ่มต้นขึ้นเมื่อผมและฮวก เจ้าของร้านสุดสะแนน  มีความใฝ่ฝันอยากทำผลงานเพลงของตัวเอง จึงเดินทางเข้าไปกรุงเทพ เล่นดนตรีในผับเพื่อชีวิตได้ประมาณ 2 ปี แต่ทุกอย่างก็ไม่ได้เป็นอย่างที่คิด จึงตัดสินใจมาอยู่เชียงใหม่ ทำอัลบั้มชื่อ […]

reviewchiangmai

August 13, 2014

Humans of Chiang Mai : Vokeng Photographer (จากคนเกเร หันเหสู่ตากล้องมืออาชีพ

 “โลกนี้ไม่มีคำว่าเก่ง ถ้าเก่งคือตาย อย่ามั่นใจว่าตัวเองเก่ง ถ้าคุณหยุดคุณก็ตาย”– โวเก่ง สัมภาษณ์ที่ร้านกาแฟวาวี นิมมานเหมินท์ซอย6 วันที่ 29/7/2557         โวเก่ง (ประทีป ดวงแก้ว) อดีตคนเกเร ไม่สนใจการเรียน ชอบดื่ม ชอบเที่ยว ติดแฟน ติดเพื่อน เกือบโดนรีไทร์ออกจากมหาวิทยาลัย แต่ชีวิตพลิกผันเมื่อรู้ตัวว่าตัวเองชอบการถ่ายภาพ ขณะอายุ 29 ปี ทุ่มเทฝึกฝนอย่างหนัก เรียนรู้เอง หาโอกาสให้ตัวเอง จนทุกวันนี้ถ้าเอ่ยถึงตากล้องอันดับต้นๆของเชียงใหม่ ไม่มีใครไม่รู้จัก โวเก่ง ชายหนุ่มมากความสามารถคนนี้ กว่าจะถึงวันนี้ เขาผ่าฟันอะไรในชีวิตมาบ้าง ไปหาคำตอบพร้อมกัน! ช่วยเล่าเรื่องที่บ้าน ตอนเด็กๆ บ้านผมอยู่ที่อำเภอหางดง เชียงใหม่นี่แหละแต่เกือบติดกับตัวเมืองจังหวัดลำพูน ไกลจากเชียงใหม่ประมาณ 30 กิโลเมตร ที่นั่นเป็นชนบท บ้านนอกมาก ไฟฟ้าเข้าไม่ถึง ยังเปิดตะเกียงใช้อยู่  จำได้ว่า เคยขายน้ำมันตะเกียงให้ชาวบ้าน เพราะที่บ้านเป็นร้านขายของชำเล็กๆ ตอนเรียนชั้นมัธยมอยู่ที่ลำพูน ผลการเรียนนี่ไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย ภาษาเหนือเขาเรียกว่า โคตรปึก! (โง่มาก-ผู้เขียน) พ่อแม่ก็เคี่ยวเข็ญ แต่ผมชอบวาดรูป  […]

reviewchiangmai

August 7, 2014