ไปนอนนับดาว ในวันฟ้าสกาวที่ทุ่งหญ้าสะวันน่าห์…ดอยเต่า

หลายครั้งที่ชมสารคดีเกี่ยวการใช้ชีวิตบนทุ่งหญ้าหลายแห่ง เช่น ทุ่งหญ้าแอฟริกากลาง หรือในเคนย่า เฮติ รวมทั้งทุ่งหญ้าของมองโกลเลีย เป็นต้น หลายคนคงคิดเหมือนผมคือ อยากจะไปเดิน อยากจะไปขับรถท่องเที่ยวในท้องทุ่งที่กว้างใหญ่ไพศาลแบบนั้นบ้างสักครั้งในชีวิตก็ยังดี เพราะมันมีความรู้สึกว่าเป็นการขับรถที่ไม่มีอะไรมาขวางกั้น เรียกว่าอิสระไร้พรมแดนว่างั้นเถอะ แต่ที่ใฝ่ฝันนั้นมันช่างห่างไกลความเป็นจริงเหลือเกิน แอฟริกานั้นพอไปได้ แต่ทุ่งหญ้ามองโกลเลียคงยากไปไม่หน่อย แต่ถ้าจะให้แบบเอารถคันเก่งของเราไปขับลุยทุ่งหญ้าแบบนั้นคงเกินฝันแน่ครับ แต่ฝันแบบนี้ก็ได้กลายเป็นความจริงขึ้นมา เมื่อทราบข่าวจากเพื่อนที่อยู่ทาง อ.ดอยเต่าส่งรูปภาพมาให้ชม มันเป็นท้องทุ่งหญ้ากว้างใหญ่มากทีเดียว แม้นว่ามันจะไม่ใหญ่ไพศาลเท่าที่เคยเห็นในสารคดีก็ตาม สถานที่ผมเอ่ยถึงนี้ก็คือ ทะเลสาบดอยเต่า นั่นเอง จากการที่ฝนทิ้งช่วงมาตั้งแต่ปี 54  หลังมหาอุทกภัยน้ำท่วมใหญ่ในเขตภาคกลางปี 54 เป็นต้นมา น้ำในเขื่อนภูมิพลเริ่มลดระดับลงไปเรื่อยๆ จากหลายสาเหตุ แต่สาเหตุหลักก็คือ การปล่อยน้ำสู่ภาคเกษตรกรรมนั่นเอง ขณะที่น้ำไหลเข้าสู่เขื่อนน้อยลง ทำให้น้ำในเขื่อนเหลือไม่ถึง 30 เปอร์เซ็นต์ของปริมาณรองรับทั้งหมด เมื่อน้ำลดระดับลง หลังเขื่อนน้ำจึงแห้งขอด จากยอดเนินสูงเหลือเพียงสายน้ำในลำน้ำแม่ปิง สายน้ำที่ไหลไปหล่อเลี้ยงเขื่อนใหญ่อันคดเคี้ยวเลี้ยวลด ยามที่มองจากยอดดอยสูง เช่น ดอยพระธาตุผาเกิ้ง ผมทราบข่าวว่าน้ำแห้งมานานพอสมควร แต่ก็ไม่ได้อยากไปท่องเที่ยวที่นั่นนัก เพราะเคยไปมาบ่อย ตอนที่น้ำลดใหม่ๆ ท้องทุ่งมีแต่เลนโคลนและกรวดหิน ไม่น่าสนุกนัก แต่หลังจากสองปีผ่านไป ท้องทุ่งแห่งนี้กลับกลายเป็นทุ่งหญ้าที่เขียวขจีสวยงามตา อย่างในภาพที่เพื่อนส่งมาให้ดู ทำให้อดไม่ได้ที่อยากจะเติมเต็มความฝัน ที่จะได้ขับรถบนทุ่งหญ้าที่กว้างใหญ่และเขียวสดนั้นซะที ช่วงที่เหมาะสำหรับเที่ยวท้องทุ่งหญ้าสะวันน่าห์ก็ต้องเมื่อมีสายฝนพรั่งพรมรดราดให้หญ้าที่เหี่ยวแห้งกลับมาเขียวสดอีกครั้งก็ต้องเริ่มจากเดือนมิถุนายนเป็นต้นไป […]

saisamon

November 26, 2015